De verkeersles

Stop, ho; keer je om
doe het niet! Haaientand
stoot je niet
voor de tweede keer
Verdwaal maar lekker vaak


Kijk niet om, keer je om
Anderen staan op je te wachten
Loop maar door,
Links rechts links


Zorg dat je gezien wordt

Feestje

Hee, jij ook hier?
Ja, wat toevallig! Ik wist niet dat je Rik ook kende?
Van de tennis he.
De tennis. Hoe gaat het met je muisarm?
Tennisarm.
Oh, sorry, tennisarm. Tuurlijk.
Tja, ik loop nu bij de fysio…
Echt een modekwaaltje he?  Kan zo in het rijtje van de whiplash en dyslexie.
Ha-ha.
Ja, het lijkt wel een plaag, die muisarmen.
Trouwens, ik denk dat ik even…
Zeg, zie jij Annelies nog wel eens?
Ze is mijn vrouw.
Oooooh! Jij ook al?
Al een tijdje hoor.
Het lijkt wel een plaag, die lesbiennes.
Ha-ha.
Wil je ook nog wat drinken?
Nee, bedankt, ik moet even kotsen.

Misselijk

Ik heb eigenlijk altijd al schrijfster willen worden. In een ver verleden dacht ik er nog aan om een carrière als presentatrice te beginnen , maar dat was vroeger, toen ik nog geen
fobie voor spreken in het openbaar ontwikkeld had en ook nog geen afkeer had van Linda de Snol, Albert Verlinde et cetera.
Lettertjes op papier zetten lukt me over het algemeen vrij goed. Dus het schrijven zelf is geen probleem, zou je denken. Maar, maar maar... Ja, de maar.

Er is een maar. Schrijvers moeten inspiratie hebben, en meestal halen ze dat uit hun zeer dramatische en vooral ontzettend deprimerende leven. Zie Anne Frank, Hermans,
Primo Levi (Ja, die heb ik gewikipediaat).  Gaat het bij mij dan ook zo lopen? Waarschijnlijk zijn mijn boeken later zo onbekend dat ik helemaal niet in de lijst van Beroemde Auteurs met een Kutleven kom te staan. En dat is dus ook vrij deprimerend, een kutleven hebben maar niet eens op die lijst staan omdat je boeken slecht zijn.

Op wikipedia heb je een lijst van beroemde mensen die zelfmoord hebben gepleegd. Het verhaal van Christine Chubbuck (1974) viel me op:  Schoot zichzelf live op tv door het hoofd. 'In keeping with Channel 40's policy of bringing you the latest in blood and guts, and in living color, we bring you another first: an attempted suicide'  Christine was een presentatrice van een bekend programma. Iedereen keek naar haar, maar niemand zag haar echt.  Hoe bedenk je in godsnaam zoiets? Begrijp me niet verkeerd, ik vind het een verschrikkelijk verhaal. Verschrikkelijk voor de presentatrice zelf en voor de kijkers.

Zulk soort dingen fascineren me een beetje en ik krijg er altijd zo'n raar gevoel bij. Ik wil hier niet meer over weten, maar toch wel.  Dus toen ik begon met mijn mini-onderzoekje naar Christine negeerde ik het gevoel in mijn buik en keek naar haar foto. Ze keek treurig. M'n muis verplaatste ik maar snel weer naar het rode kruisje rechtsboven.

Ik voelde me niet lekker worden en ook bedacht ik me wat. Iets waar ik me ook aan ga houden:
Ik kom niet op die lijst. 

Lottert Leest... 50 tinten

Het was pauze, zo rond 10 over 12, toen een vriendin van me ineens HET BOEK DAT MIJN LEVEN ZOU VERANDEREN (volgens de achterflap dan) in mijn handen drukte.  Vijftig tinten grijs dus, in de volksmond ook wel porno genoemd.
De schooluren gingen tergend langzaam voorbij terwijl ik dacht aan HET BOEK. Het brandde in mijn tas en ’s avonds, nadat ik braaf de hele middag had gefacebookt, ging ik ’s avonds lekker cliché in bed liggen lezen.

Plot: Meisje ontmoet rijke man. Hij is knap. Erg knap. Hij is lekker. Hij is hot. Hij is prachtig, maar ook vooral erg geil. Man blijkt zak te zijn, maar toch blijft hij erg knap. Meisje valt voor man. Man houdt van SM. Meisje en man hebben ‘gemeenschap’.  Houdt man ook van meisje?

Mijn oortjes werden bij dit hele verhaal niet zo rood –vervent boer zoekt vrouw kijkster, ik ben dus inmiddels wel wat heftige seks gewend – maar mijn mondhoeken krulden wel vaak. Wat raar zeg, dit boek. Het is een beetje een pornoboek voor vrouwen die niet de bouquet reeks willen lezen maar wel verlangen naar… Ja, wat is het, slechte en vieze porno?

Een leuk 50-shades fragment (in telegramstijl)
- Meisje bijt op haar lip.
- Man: ‘Niet doen, dan wil ik je neuken.’
- Meisje (denkt): ‘Wauw, dat was het meest geile dat iemand ooit tegen mij heeft gezegd.’

Wauw, hoogstaande literatuur dus. Not.
Maar toch ben ik ook wel heel erg nieuwsgierig naar de volgende delen. 

De hel die gymmen heet.

Dat mijn grove motoriek ronduit dramatisch is wilt niet zeggen dat ik niet mee hoef te doen met de gymlessen. In tegendeel: Na vijf jaar hebben de gymleraren het nog steeds niet opgegeven om mij enthousiast te maken voor sport, en dan vooral de Verschrikkelijkste Sport der Sporten aka Volleybal.

Oh Volleybal, Oh Volleybal
Waarom zijt gij nog in ons leven
Zeg nou zelf, dat slaan naar een bal
is toch best wel overdreven?

Ik word spontaan ongesteld
als de leraar mij vertelt
dat we volleyballen gaan

Een beetje slaan naar een bal
Nee joh, ben je mal,
ik zit wel op de bank
en word high een beetje van die vieze zweetlucht

Blegh.

We are not in love

Dag kriebels in mijn buik. Jullie horen bij mij, maar ik denk dat we beter uit elkaar kunnen gaan. Leuk hoor, dat tintelende gevoel, het gevoel van spanning, maar wat moet ik daarmee als er helemaal geen spanning is? Een knipoogsmiley is geen reden om mijn buik leeg te laten lopen als een kraan en te vullen met allemaal kleine vlindertjes, die naar buiten vliegen elke keer als ik wat wil zeggen. Er komt niks meer uit mijn mond, alleen maar stom gebrabbel.  En het gekke is: Ik ben niet verliefd. Denk ik.  Vlindertjes, kunnen jullie stoppen met me voor de gek houden?http://www.youtube.com/watch?v=32udqal_lyQ

Sam Blauw

Hey, Sam. Sam. Sam Blauw. Nooit eerder van gehoord. Hm, hoe zou hij zijn?  Eens even kijken… Oh, we hebben samen Duits. Gezellig.  Zusammen mit Sam.

Sam was de nieuwe jongen. Sam was de fantasie van elk meisje. Hij kon iedereen zijn: Een knappe donkere jongen, een skater, een gothic. Een passend facebookaccount konden de andere Samoholics en ik niet vinden, dus Sam bleef een mysterie.
Stel dat Sam de taal nog niet zou kennen. Ik zou hem kunnen helpen, een rondleiding door de school. Een buddie. Ik zou hem kunnen uitleggen dat het niet ‘De Hek’ was maar  ‘Het Hek,’ en niet Koesen maar Kussen. Die vreselijk oninteressante grammaticalesjes zouden dan natuurlijk eindigen in een onwijs lange koes.
 Vol verwachting stapten mijn klasgenotes afgelopen vrijdag het schoolgebouw binnen om hun boeken te gaan halen. Een bleek, klein meisje kwam naar hen toegelopen.
‘Haai, ik ben Sam. Zullen we vriendinnen worden? ’